Studentenalmanak 1910 - pagina 142

134

Een berouw, bij allen te grooter, omdat het kwaad

niet meer is goed te maken.

Maar toch is het niet vergeefsch, dat gevoel.

Omdat het opheft, loutert.

Omdat het voor een wijle althans alle zelfzucht uit

het harte verbant.

Omdat het ons in die oogenblikken meer doet zijn,

wat wij toch altijd blijven, beelddragers Gods.

* *

*

Een ledige plaats in huis!

Uitgenomen een schakel, al was het een kleine uit den

keten van het gezin.

Opgeheven de innige verhouding, die haar grond vindt

in dat mooie mysterieus machtige gevoel van eenheid, dat

wij liefde noemen.

Verbroken, die allervolmaakste band!

Een ledige plaats, ook in het hart!

In ons hart, dat vraagt, zoekt en smacht naar de ver-

zadiging van liefde!

Sterker hechten zich dan ook vader en moeder aan

de andere kinderen.

Maar het evenwicht in hunne diepgeschokte harten is

er niet geheel door hersteld.

Vooral niet bij moeder.

En vaak nog worden de gedachten aan dat lieve kind

haar te veel.

Moet ze uitschreien, zachtjes, stil haar groote leed.

Een leed evenwel getemperd, geheiligd, ja, ook altijd

weer omgezet in blijmoedige berusting, door de innige

overtuiging, dat haar kind, hier een leegte achterlatend,

een plaats heeft ingenomen daar Boven, waar het Vader-

huis is, met zijne vele woningen. F.

•

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen