Studentenalmanak 1910 - pagina 163

ï55

nog niet verteerd, als bestemd, om den herfstzonnedag

grooteren luister bij te zetten. En zij liggen daar neer,

niet bewogen door den stormwind, als een vaste massa; zij

hebben de zachte sneeuw gevoeld, zij hebben de eerste

lentebloempjes de kopjes zien heffen tot het licht, zij hebben

den ooievaar weer zien keeren, ze hebben den zomer en

den zangtijd zien ontwaken, en nu — hun droevig lot wordt

bedekt door hun soortgenooten; hun plaats en hun bestaan

vergaat, en stof der aarde te worden, is hun deel.

* *

*

Als straks de schemering doortrekken zal tusschen de

boomen en als de schoone zonnedag langzaam sterven gaat,

dan straalt het bosch in wondere lichttinten; langer en

langer worden de schaduwen en donkerheid trekt langs

den hemel.

Late vogels vliegen door de avondschaduw.

En boven, aan den hemel gloeien aan al de sterre-

lampjes; en als de herfstmaan alles heeft gehuld in een

schemerlicht als in een mysterie, is het, alsof getransfigu-

reerde geesten, die de lichtplaatsen bewonen, witte waden

weven, omsluierend al de hoogopgaande woudstammen; 't

is de herfstnevel, die over de aarde glijdt.

Koud suist nu de avondwind, kil en koud, want het is

herfst; en de Zomer sterft.

J. A. T.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen