Studentenalmanak 1910 - pagina 164

WIJ KENNEN TEN DEELE...

E N E D E N in het dal was het uitzicht zoo klein,

alles zoo eng begrensd. Wel een vriendelijk dorpje,

maar voor hem veel te klein. Hij moest altijd

meer, verder zien.

Wat zou op gindschen berg het uitzicht ruim zijn!

Zou ook hij den tocht aanvaarden, den jarenlangen tocht?

Wat wonderlijke verhalen deden de rondte van reizigers,

die den top nooit bereikt hadden, die reeds gebleven

waren, toen ze slechts een klein eind van den weg hadden

afgelegd, om nooit weer te keeren.

Wel was 't uitzicht ruimer geworden, maar bevredigd

had het niet.

'Was hun ideaal niet hoog genoeg geweest .i*

Of zou 't waar zijn, wat anderen zeiden, dat de top

nooit bereikt werd?

Zoo dacht hij telkens weer!

Wat was de waarheid? Dat wist hij niet.

Maar één ding wist hij wel.

Dat hij den tocht beginnen m o e s t , dat zijn weg

naar boven voerde. En dan — naar den top!

Langzaam klimt de reeds vermoeide reiziger langs den

steil oploopenden bergweg.

Ge ziet het hem aan, dat het hem moeite en groote

inspanning kost.

Toch zet hij den tocht voort.

Want daarboven, daar is zijn doel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen