Studentenalmanak 1910 - pagina 139

131

Is sterker nog, nu ze daar weer alleen zit, alleen,

zonder haar Femmy.

En ginds op den doodenakker, staat een kleine schaar

om een pas gedolven grafjen.

Zooeven is het weer begonnen te sneeuwen.

Zachte, dikke vlokken vallen langzaam uit de grijs

benevelde lucht.

Overdekken ook het kerkhof.

Vallen ook om en in den verschen kuil.

Nemen weg voor een deel in hun zilveren blankheid

het droef-sombere van het tooneel.

Het kistjen wordt neergelaten in de groeve.

En alles door een zwart kleed aan het oog onttrokken.

Maar zie, ook dat is dra door de steeds neerdalende

vlokken overdekt.

Dan is alles weer blanke, reine sneeuw.

Een witte lijkwa voor het kleene wicht!

Schoone symboliek, bij hen, die het verstonden, dieper

indruk achterlatend, dan de troostvolle woorden, die ook

over dit graf weerklonken.

* *

*

Straks komen ze weer terug.

Sprekend over de lieve doode.

Maar de menschen vergeten zoo spoedig.

En ook het leven heeft zijne eischen en beslommeringen.

Want voort tikt knarsend het raderwerk van den tijd.

En voort moeten de levenden.

Zelfs in de gesprekken van het sterfhuis nemen die

alledaagschheden een groote plaats in, om straks als men

is heengegaan, bij de meesten spoedig te verdringen den

ernst van sterven en begraven.

f

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen