Studentenalmanak 1910 - pagina 141

133

wonde in moeders hart door dit enkele woord hebben

opengereten.

Ja, vooral zij immers voelt het meeste het gemis.

Omdat zij zooveel liefhad.

Omdat zij zich het meest aan dit kind had gehecht

Altijd waren zij beiden bij elkander g e w e e s t . . . .

En nu zoo telkens alleen, zoo eenzaam vaak.

Terwijl ieder kleedingstuk van de kleine, dat ze in

handen krijgt, ieder voorwerp, dat haar behoorde, ieder

hoekje van 't huis, dat aan haar herinnert, och bijna alles

immers, haar weer het teergeliefde kind droevig-duidelijk

voor oogen stelt.

VV^eer dieper in haar harte grift het weemoedig gevoel :

»Femmy er niet meer, nooit meer!«

* *

*

Eene weemoedige gedachte. Want nu pas worden ze

gewaar, hoe lief ze haar hadden, hoe groote plaats zij in

aller hart had ingenomen.

Maar nu komen ook met pijnlijke nauwgezetheid de

oogenblikken weer in gedachten, dat zij die liefde vergaten,

tenminste als liefdeloos handelden.

Nu weet moeder, dat zij haar kind soms pijn heeft

gedaan, zonder reden, onbillijk.

Haar in drukke bezigheden van zich gestooten.

Haar onverdiend beknord.

En zonder het onrecht te herstellen.

Vader denkt ook aan tekortkomingen.

Hoe had hij nog meer zijn groote liefde kunnen toonen.

Dit had hij moeten doen en dat liever niet moeten

zeggen.

Zelfs de kinderen voelen vaak, bij de gedachte aan

hun zusje een diep berouw, als ze zich te binnen brengen,

hoe ze wel eens waren tegen kleine Femmy.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen