Studentenalmanak 1910 - pagina 138

t3o

Zoo wordt enkele uren het lijden der kleine gelenigd.

Helaas niet de oorzaak weggenomen

ü e oogjes sluiten zich al meer en meer.

De ademhaling en polsslag wordt steeds zwakker.

Bijna geheel roerloos' ligt ze neder, af en toe zacht

kreunend.

Straks nog enkele krampachtige schokken ddor het

geheele lichaam — even maar — haast onopgemerkt.

En dan geen beweging meer.

En dan geen geluid meer.

De al zoo zwakke adem is zachtkens uitgegaan.

Als zonder pijn, zonder strijd.

Bijna onmerkbaar heeft de ziel zich losgemaakt van

het teêre lichaam. . . .

Zusje is dood.

* *

*

»Het is gedaan«, bevestigt een der personen, zich

buigend over het kind.

En als moeder, neerzittend in het midden der kamer,

het zacht gesproken woord opvangt, schokt het door haar

geheele zijn, dan kan, dan wil ze het nog niet begrijpen,

dan vliegt ze naar het ledikantje en krijt op hartroerende

wijze: »Femmy, Femmy<.

En steeds weer herhaalt ze dien kreet, uiting zoekende

voor de felle pijn, die haar door het zoo plotseling uiteen-

rukken van den band tusschen haar en heur kind wordt

aangedaan . . .

De bezoekers gaan straks allengs heen, als ze haar

wat tot rust hebben gebracht, naar ze meenen.

Ja, ze is uiterlijk iets kalmer geworden, maar dieper,

intenser hare smart, hoe meer ze voelt de leegte, ontstaan

door den dood van haar kind.

En dat is niet vermindert deze dagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen