Studentenalmanak 1910 - pagina 145

DRIE VERSJES.

I.

M'n lieveke, weet je dien avond nog wel,

Toen de zon in de zee wou gaan dalen,

En haar laatste goudene stervenslach

Over 't donkere water liet dwalen ?

W e zaten toen saampjes zoo dicht bij elkaar

Naar de droomende golven te l u i s t r e n . . . .

En we werden, ik weet niet, zoo stil en mystiek.

Begonnen heimzinnig te fluistren.

En we zaten daar lang, alleen met de zee.

Het wondre mysterie van vrede;

En het was of de zee onze zielen verstond.

Want ze fluisterde zacht met ons mede

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen