Studentenalmanak 1910 - pagina 136

12

Volstrekt geen gevaar — —

En weer ging een dag, twee dagen voorbij.

En moeder zag in het doffe oog van haar kind en in

haar ziel kwam een pijnlijke tweestrijd tusschen wat zij

meende te ontwaren en de uitspraak van den anders toch

zoo kundigen arts.

Zou hij zich vergist kunnen hebben.?

Ze durft het niet door te denken

Ook niet terwille van haar en der anderen rust.

Maar toch!

Want o, het moederoog ziet scherp!

*

* *

En eindelijk die Zondagnamiddag.

Er waren veel menschen gekomen.

Slechts fluisterend wordt er in de kamer, waar de kleine

ligt, gesproken.

Moeder doet voor de zooveelste maal een verhaal van

het verloop der ziekte.

Al geeft het geen troost, het verlicht haar toch, ten-

minste te kunnen spreken over haar kind.

Ietwat schuchter dringen zich de andere kinderen in

een hoekje of sluipen ongemerkt de kamer uit, waar het

zoo stil is en ze niet mogen, niet durven praten.

En aller oog is telkens weer gewend naar het engel-

achtig, ietwat bleeke door de fraai blonde-lokken omlijstte

gelaat van het kranke kind.

De dokter, geroepen, komt straks.

De bekende, door allen hooggeschatte huisdokter.

Als van een reddenden engel is zijn verschijnen in de

kamer.

Hoe wijkt de angstige beklemming bij zijn komst!

Nu zal er aan de onzekerheid een einde komen.

De dokter immers weet het, moet het weten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen