Studentenalmanak 1911 - pagina 274

258 FARRARO

WEES STERK

E T valt niet aan elk te beurt zijn wensch t' erlangen,

Waarnaar hij haakte met zijns harten gloed;

Hoe wein'gen mogen tasten, zien verwerklijkt,

Wat lang gekoesterd werd diep in 't gemoed.

Ja, tegenslag en drukkend leed zijn dikmaals

Voor wie eerst hoopvol ging, thans ach! zoo moe

Voortzwoegt, het ruimschouts toegemeten deel, dat hem

Geknakt, ontmoedigd, vragen doet: »Waartoe?«

Doch weet, gij die U wilt gewonnen geven

En tegenstrevens moede buigen 't hoofd:

De kracht des bergstrooms, sluim'rend eerst, ontwaakt juist dan,

Als 't stuitend rotsblok zijne bedding klooft.

En zoo ook zendt God daartoe u Zijn slagen.

Om wat in u nog op ontplooiing wacht

T e wekken tot fier, zelfbewust volharden.

Rust roest, doch tegenspoed kweekt levenskracht.

Hij slaat u, ja, doch met een ridderslag

Tot een Aurora's zoon, een Memnon, die

Tot steeds vernieuwden kamp, zich uit het stof

Verheft met onverwinbare energie.

Wat bloemengeur en zonschijn niet vermogen.

Geen ijl geluk of voorspoed schenken kan,

Dat doen de strijd, de druk, des levens stormen:

Hun stoot zij hard, hij schept een held, een Man.

S. K.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen