Studentenalmanak 1911 - pagina 286

270 FARRAGO

verteerd geweten, de wanhoopstrekken van den dood, de

worsteling van den armen visscher op den oceaan. Dan

hoorde hij het kermen der gewonden op het slagveld, de

kreten der ongelukkigen in ziekenhuis en op sterfbed, ja

dan dacht hij aan al de smart waaronder mensch en dier

op de gansche wereld zucht dan dacht hij aan eigen leed

en aan eigen droefheid, en waar zou hij eindigen?

Zie, dit alles gaf hem geen rust, integendeel deed hem

voortjagen om te zoeken of ook anderen hem niet een

oplossing voor dit alles konden verstrekken.

Zijn eigen pogingen hadden slechts zijn kommer

vermeerderd. Zijn denken hadden slechts de vraagteekens

doen verdubbelen. Wist niemand het dan?

De natuur?

Maar — deze ervaring had hij reeds opgedaan bij zijn

vruchteloos pogen — zij zou niet meer en dieper tot hem

spreken, zij zou hem wezenloos blijven aanstaren. Bij haar

heil te vinden verwachtte hij dan ook reeds lang niet meer.

En de vogels en de bloemen?

Zij bewaarde — als zij het wisten — angstvallig

hun geheim.

En de menschen . . . ?

Wist hij niet dat Een geleerd had:

»Kom tot mij«, en: »Mijne gedachten zijn hooger dan

ulieder gedachten en mijne wegen zijn hooger dan de uwe.« ?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen