Studentenalmanak 1912 - pagina 183

ÊARRAGÖ 17S

»Ontvoer mij« hield het in en daarbij plaats en tijd.

Toch heb ik haar nooit weder gezien. Bitter sneden

de woorden door mijn leven, als ik 't haar schreef, in

alledaagsche, flauwe woorden, dat »'t toch zoo maar beter

was en dat vaders wil een wet moest zijn.« Ik weet niet,

of ze het begrepen heeft. Ik hoop van niet. E n dan zal

ze misschien gedacht hebben, dat mannenharten toch snel

verkoelen. Dan zal ze misschien vergeten hebben en weer

gelukkig geworden zijn.

Want heelt niet de tijd alle wonden.

Haar ouders hebben 't dan met overtuiging kunnen

zeggen: »Iemand die zoo schrijft, is uwer onwaardig«. E n

dat was waar. E lfriede moest dat gelooven. Misschien

schaamt ze zich wel over haar dwaasheid.

't Is nu t­^ee jaren geleden. Aan den Rijn kom ik

nooit meer. Gasten komen en gasten gaan, maar ik zal

haar daar nooit meer ontmoeten en de oude kastanjeboom

laat treurend zijn lommer hangen.

Die heeft ons beiden verstaan en die is mij alleen

overgebleven.

Als ik veel, veel ouder ben, wil ik daar weer heen­

gaan en onder zijn beschermend lommer mijmeren over

wat weggegaan is.

Maar de wereld heeft daar niets mee te maken. Ik

zal hard zijn en toch nog wel eens wat liefhebben. Maar

ik zal hard zijn helaas.

Niet voor de menschen klaag uw leed.

Niet te luide, niet te lange

Niet te bange.

H. W ,

WÊ

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen