Studentenalmanak 1912 - pagina 170

162 FARRAGO

Al maar leekten de tranen uit de droeve luchte.

De kruisen, lange en korte, sommige keersrechte, som-

mige gebukt onder den last der voorbijgegane jaren, dropen.

Er gleed een schim door de deemstering.

Ze stond bij het graf, beweegloos. . . .

't Was Rosalie.

Ze weende lang, neergebogen boven vochten kouden

grond. Nu was 't gras grauw en geen blommen sierden

de velden. . . . Maar ze leide daar neere een blauwwitte

meie, zorgvuldig gekweekt bij warmen heerd. . . .

En de donkerende nacht kwam over de al slapende

velden.

't Meisen stond op en stamelde: > Ave Maria! < 't Was

de hoogste uiting van innige smart, maar ook van vrome

berusting.

Stillekes sloop ze deur de neveldreve.

Dood was hij, voor altijd dood voor haar; maar blij

was ze toch, dat hij een plekske gevonden hadde, wèl op 't

eenzaam kerkhofke, maar beschut tegen de kille noorden-

winden, beschermd door de heilige kerke. . . .

>Ave Maria!« mischte 't door heur ziele.

(Op verzoek). J. A. T.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen