Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1912 - pagina 182

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1912 - pagina 182

2 minuten leestijd

.174 FARRAGO

hart, mijn gemoed, mijn alles. Zij wist het en had Hef.

Zij wist mijn leed, om het moederloos zijn en tranen

welden op uit haar met mij lijdende hart.

Ik kende dat hart, een heiligdom, welks rijkdom ik

met huivering van eerbied leerde kennen, vreezende haast,

met onreine lippen te bezoedelen dien adel, vreezende zoo

groot een geluk te verderven bij 't bereiken.

Zij leed, o leed zoo zwaar, toen zij wist — en zij

moest het weten — dat de naam mijns vaders genoemd

werd onder de kleinen in den lande, de nederigen van stand.

O, God, waarom hebt G'uw aarde zoo gemaakt? Is dat

dan schande, klein en nederig te zijn? Neen en driewerf

neen! Is dat dan schande, arm student te zijn ?

O God, neen, nogmaals, driewerf neen!

Maar zij leed zwaar en ik met haar, want de scha-

duwen begonnen te vallen.

Toen ging ik tot haar ouders. Zij hoorden alles en

schrokken.

Elfriede heeft een strijd gestreden.

Zij had geen keus, vervloekt en verstooten of gehoor-

zamen. Om verliefdheden verandert een papa zijn toekomst-

idealen voor dochterlief niet.

Hij was hard, onbuigzaam streng.

Toen vloekte ik bijna. Nu begrijp ik het beter.

Ik heb Elfriede nooit meer alleen gesproken. Eens

zagen we elkaar, voor 't einde daar was en toen was hij

vlak erbij.

Zij deelde het mij mede en ik keek haar niet aan,

zij deelde het mij mede, dat het haar speet, maar zij was

dochter. Haar stem was koud, toonloos en mat. Daar moest

veel aan vooraf gegaan zijn. En ik voelde haar pijn, al

vertelden wij niets.

Plotseling reikte ze mij de hand ten afscheid. Dreigend

verhief zich de sombere getuige. Maar 't was gebeurd en

onmerkbaar verdween een klein papiertje in mijn kleeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1912

Studentenalmanak | 242 Pagina's

Studentenalmanak 1912 - pagina 182

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1912

Studentenalmanak | 242 Pagina's