Studentenalmanak 1912 - pagina 179

EENS WAS ZIJ DE MIJNE...

Voor de menschen klaag uw leed

Niet te lange, niet te bange;

Maar zeg 't al alleen aan Hem.

E T was feest. De groote balzaal baadde in het

licht van vele kristallen luchters. Japonnen, kost-

baar en zacht van zijde, ruischten langs mij.

Buigend, glimlachend, schertsend, bewogen zich

tal van zwartgerokte heeren. Opgewonden schitterden aller

oogen. Zachte, streelende muziek vervulde de ruimte als

van een aetherische deining van lief en rein gevoel, van

droomend zich laten gaan, als tale uit een land van kleuren,

waar geen aardsche dingen meer zijn.

Ik leunde in een vensternis. En allengs vermengde

zich het stemmengezwatel, dat verder af ging klinken; het

voetgeschuifel, het lachgegolf, het muziekgezang, het draaien

en komen en gaan.

Alleen het lichtgeflonker, zag ik, der kristallene bundels

van parellampen en ik droomde, droomde van een heilig

voelen, een siddering van eerbied en liefde, die ik gelezen

had, in haar, Elfriede's oogen.

Voor 't eerst hadden daareven haar mooie oogen in

de mijne gerust, had ik aanschouwd een stralend licht, zoo

rein en bedwelmend, als had der engelen heerlijkheid zich

in haar ziele uitgestort, een wondefvolle diepte dier ziel-

volle bruine oogen, als ware daarin een toegang tot den

hemel van 't geluk ontsloten, een licht der liefde, der warme

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen