Studentenalmanak 1913 - pagina 158

144 FARRAGO

III.

L A A T S T E MORGEN AAN ZEE.

De zee lag eenzaam-groot in zonnebrand,

die machtig was uit 't wolken-zwart gebroken;

wit, zilverwit stoof hij in ziedend koken

der golven, 't vlokkig schuim langs 't vlakke strand.

Ik kwam alleen uit 't zonnig duinenland

en zat, een vogeltje, aan hun voet gedoken.

Ik was zoo klein, geen woord heb ik gesproken;

machtig rees zeezang tot den hemelwand.

Mijn hart was droef, ik had wel willen schreien,

dat 'k langer niet uw schoonheid drinken kon.

Maar o, bij u vloog weer in licht verblijen

mijn ziel uw verten door, vol gouden zon.

En alle leed werd lach in 't eind'loos wije

van uw vertroosting, lichtster vreugden bron!

W i j k a a n Z e e , Aug. 1912. P. M.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen