Studentenalmanak 1913 - pagina 193

FARRAGO 179

En daar sleepten zij een slede

Door de staldeur in het licht.

Dood lag daar Marije neder,

Bleek en stijf het lief gezicht.

'n Leekebloem prijkt' op haar boezem.

Aak'iig pronksel van den dood.

En haar mooie roode lippen

Waren nu zoo blauw als lood.

»God mag eischen!« riep toen vader.

Starend op het lijk ter neer,

»Haar, mijn lust mijn levensvreugde«

Moet ik geven aan den Heer!«

Jammerlijk was zij verdronken,

Ids mocht nauw den dood ontvlien.

Kort daarop is hij verdwenen

En in 't dorp niet meer gezien.

Naast den ouden grijzen toren

Groef men haar de laatste spond.

En de kist werd neergelaten

in den killen vochten grond.

En de zware klokken bromden

Verre over 't veld de maar.

Niemand of hij was bewogen,

Want een ieder kende haar.

Vader toch, zijn woord gedachtig,

Weende bij de groeve niet.

Maar het knaagde aan zijn leven

En hij stierf van zielsverdriet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen