Studentenalmanak 1913 - pagina 157

FARRAGO 143

IL

MIDDAG AAN 't STRAND. A q u a r e l .

Een reepje strand aan witte golvenreve,

bij 't blinkend schuimen van de breede branding.

Strandstoelen hier en daar, wijkend naar achter

naar 't domm'lig rusten van de blonde duinen,

ver van de helle wildheid van de zee.

Wat ranke meisjes, blij in wit en roze

en loome menschen, kalm, in bijna droomen

lezend, of turend over wijde zee.

Daarvoor in 't wassen van den vloed een bergje,

waarin zich planten zongebruinde beentjes

van een klein blondje, in heur rilde lijfje

klaar bloeiend, als een hoog gesteelde bloeme

in heldre lijning vóór het blauw-wit licht. —

Een nevelblauwe lucht, waar kleine kudden

van zongevulde witte wolkjes grazen.

Breed trillend over 't al de gouden warmte

van zuiver zonlicht, dat om 't blonde kopje

kransen van wazig goud als aureool weeft.

En dan het zoevend zwellen van den zeewind,

die stoeit met al de kleuriglichte rokken,

en langs het blonde kopje, vroolijk fluitend

de lokken wervelt als een waaier goud.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen