Studentenalmanak 1915 - pagina 169

VAN WOLKENVREDE EN

WERELDWEE.

Een avondmijmering.

JELIJK kudden, die al grazende voorttrekken over

I het heideveld en zich in grillige, steeds wisselende

j vormen groepeeren, zoo schuiven in lange rijen

' de stille wolkenscharen door den manenacht.

Vage dichte massa's stuwen langzaam voort. Kleine, vlugge

wolkjes snellen als dartele lammeren langs de groote massa's

henen. En over alles giet de maan haar vredig, zacht licht.

Vrede straalt van den hemel, van vrede spreekt de gansche

natuur. Zoo kon een Kerstnacht zijn.

Doch er wonen levende wezens op de aarde. En ver,

ver weg, onder peinzende berken en droomende beuken van

Vlaanderland, daar sluipen gebogen gestalten. En zij zoeken

het duister der schaduwen en zij vermijden het heerlijk licht.

En die gestalten heffen de oogen niet hemelwaarts, zij turen

en turen, maar niet naar 't reine wit der wolken op den

diep-blauwen achtergrond. Hun oogen zijn blind voor de

zachte kleurschakeering, voor 't spel van perspectief en

afmeting daarboven. En lukt het een nieuwsgierige lichtstraal

door te dringen in het geheimzinnige van het schaduwrijk,

dan ziet ze plotseling haar beeld dof weerkaatst. Geen water-

vlak vangt den speelsche manenimf in zijn wijduitgebreide

armen o p ; maar stoten doet ze zich aan 't harde, blauw

glimmende staal. Huiverend zoekt ze verder, want prediken

wil ze van den vrede, dien haar zendster uitstort over de

slapende natuur. Spreken wil ze tot die menschenkinderen,

zooals ze vroeger placht te doen, van het schoone, wat ze

11

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen