Studentenalmanak 1917 - pagina 129

FARRAGO lis

Zie-je, da's toch een vent. Had je me maar! —

Zoo, neuriënd of fluitend, in stemming van doezelige

na-fuif-herinneringen zeilde Do warm geïsoleerd in zijn ruime

Cloak, loerend met de glazige oogen alleen over de rand

van hoogen kraag naar 't gelige licht van de lantarens in

de vale nachtkou-mist langs de huizen, die eenzaam den

weg wezen. Zoo, zijn gedachten voor elke zinlijke aanleiding

als blaren voor den wind tot spel, maar vooral bekoord

door elke mogelijke verklaring van wat er van hun jeugdclub

door welke invloeden ook geworden was, al zijn siekeneurigheid

soms wegfluitend in:

D'r liep een spierewiet al door het woud,

en al die vogelen, die waren van goud,

heisasa, valderaldera

Die Ina ook! Waarom niet als vroeger jolig en guitig ?

Wat was ze stil, zeurig. Ze zal toch n i e t . . . . ja, Ben

voelt voor d'er, maar weet zelf ook dat zij niets om hem

geeft. Dikkie, wat zou d'er toch schelen. Ouwejongejuffrouwen

aspiraties? Depressies? Och zoo'n vroolijk kindje!

't Is wel beroerd!

Do vond na eenig probeeren het sleutelgat, slampamperde

zich aan de leuning, optrekkend en met de voeten treeën

zoekend, de trappen op van home sweet home, kroop op

zijn chambree uit 't daggewaad, keek in de spiegel, die

loog, want hij voelde zich heel goed, zei de ratio-ratiocinans

goeden nacht en ging onder zeil

*

* *

Ina, dat is een Jaarclub van veel jolijt en

gezelligheid.

Ja da's past, past Dat waren de dagen van Olim.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen