Studentenalmanak 1917 - pagina 98

ZONDAGMORGEN.

De koude, volle kerk vermoeit

door vage, draaiende gezichten.

Langs donk'ren muur komt even lichten

de zon in gloed die flauw vervloeit.

Het orgel zwijgt; als in een droom

hoor 'k van den kansel 't durend spreken.

De monotone woordenstroom

kan niet mijn kouden droom verbreken.

En buiten ligt het winterland

nu stil in ongerepte vree.

Eén gouden schoon, staat zonnebrand

in rust'ge pracht aan hemelsteê.

En o, een witte vogel zweeft

het eindloos-open blauw temoet.

Door den sereenen hemel beeft

tot God "zijn morgenlijke groet!

P

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen