Studentenalmanak 1921 - pagina 68

58 LUSTRUMVERSLAG

mentor van tegenwoordig tegen hem op kan en vermoe-

delijk weinigen van vroeger. Maar hier was hij ook op z'n

best; schitterender hebben wij hem nooit gezien en zal hij

ook nooit zijn. In onvervalscht Haarlemmerdijksch werd

de een na den ander onder handen genomen, die te laken

en te loven was. Vooral de professoren moesten het duchtig

ontgelden.

Stormachtig waren de toejuichingen, toen hij eindelijk

uitgeput neerzeeg.

Middernacht was lang voorbij en met angstwekkende snel-

heid naderde het einde. Vijftien menschen, getooid met witte

dassen mitsgaders menigvuldige linten, traden aan op het

podium en de aanblik van al die hoogwaardigheidsbekleeders

was overweldigend en ontroerend tevens.

Ten slotte galmde Henk Bijlevelds ontzagwekkende grafstem

de lijkrede uit in kostelijke verzen. Nog was hij aan 't woord

toen de meer genoemde en nooit genoeg gehate schel ons,

onverwacht nog, voor de pijnlijke waarheid plaatste, dat het

afgeloopen was.

Nog een laatste „Integer", een laatste toast, een laatste

juichkreet, een laatste dronk, een laatste lach — — — —

en ons achtste Lustrum hoorde tot het verleden.

En de herinnering daaraan zal blijven een heerlijke!

Niemand had zich dit festijn schitterender kunnen droomen.

En zoolang we nog zóó gemeenschappelijk kunnen feest-

vieren, zoolang onze reünisten, vergrijsd in de praktijk,

nog zóó zich kunnen uitleven in gezonde jolijt, zoolang de

jongere generatie nog zóó z'n hoogtijden weet te vieren,

zoolang kunnen we nog zonder zorg de toekomst van ons

corps tesfemoet zien!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen