Studentenalmanak 1922 - pagina 99

BERUSTING 85

„Willy," zei hij steeds, als ik hem daarover uitlachte, „je kunt

je niet voorstellen hoe gezond dat is. Als ieder zijn eigen thee

kookte in een reageerbuisje, dan waren er heel wat minder ver-

giftigingsgevallen voorgekomen. Als Socrates den laatsten wijn,

dien hij in zijn leven dronk, zelf had ingeschonken in een reageer-

buisje, dan zou hij in plaats van zeventig, wel tachtig jaar zijn

geworden."

Zoo toonde hij zelfs de eenvoudigste dingen weloverwogen te

doen en placht ook het kleinste detail der geschiedenis van de

criminologie te kennen.

Henri goot juist zijn thee uit het reageerbuisje in den trekpot,

toen een luid gebel ons deed opschrikken. Ik wilde net gaan

vragen, wie daar was, maar reeds ging de kamerdeur open. Carro,

ons hondje, vloog keffend overeind, doch verdween op een blik

van Henri's linkeroog weer in zijn mand. Middelerwijl was een

dame met grijs haar en een bril op binnengekomen, die zich

snikkend in een stoel het neervallen.

„O, mijnheer Wood, help me," kreet ze radeloos.

Henri bood haar een glas water aan, dat hij onder zijn jas

vandaan haalde. (Later vertelde hij me, dat hij dat in het geheim

had klaar gehouden, want toen hij de bel hoorde. Wist hij dat het

noodig zou zijn.) Langzaam pas kwam de oude dame tot bedaren.

„Vertelt U nu eens geregeld, mevrouw', begon Wood, „waar-

voor U hier is gekomen." Hij nam een dictaatcahier vóór zich,

dat hij altijd in dergelijke gevallen gebruikte, 't W a s een speciaal

soort, met groote lijnen, dat zijn boekhandelaar, Bottenborough,

hem bij contante betaling met 5 pCt. korting liet. „Willy," zei

hij steeds, „die boekhandelaars zijn nog zoo kwaad niet, als je ze

maar betaalt".

„Begint U maar", zei hij toen, „Mevrouw ?"

„Madkar", vulde zij krampachtig snikkend aan.

Verrast keek de detective o p ; „Directrice van het studenten-

huis aan het Caesar-canal ? Aangenaam, mevrouw, veel van U

gehoord. Mijn zes laatste huisknechten zijn allen van Uw instituut."

„O, mijnheer W o o d , U moet mij helpen in mijn vreeselijken

toestand, 't Is verschrikkelijk ;" en ze nam een slok water.

„Gisteren", hervatte ze, „ben ik om twaalf uur 's middags uit het

gebouw vertrokken, om op bezoek te gaan. Alles was gewoon.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen