Studentenalmanak 1922 - pagina 91

POSTKANTOOR n

te kijken, waar eigenlijk het kantoor was, want ik kon mijn brieven niet posten

vóór de te verzenden postwissels — die als cheques zijn — er in gesloten waren.

Maar ik zag niets, dat er op geleek, 't W a s een dood gewoon Boerehuis; een

aarden „stoep", half vol blikken bussen, die als bloempotten dienst deden, zooals

men dat hier algemeen ziet; kleine ramen met verschoten, groene rolgordijntjes er

voor; roodgeschilderde deuren aan weerskanten van de ,,stoep".

Ik klop aan. 'k Hoor iemand langzaam aanslenteren, en de deur wordt half

geopend, 'n Zwaarlijvige boerevrouw in 't zwart, met 'n groote kap op het

hoofd, en 'n grof, nietszeggend gezicht, is gedeeltelijk door de opening zichtbaar.

Op m'n ,,möre, tante," volgde een nauwmerkbare hoofdknik en — een bot zwijgen.

„Is dit hier die postkantoor?" vroeg ik, in m'n beste Afrikaansch.

,,]ij kan jouw briewe maar da ingooi," was 't antwoord, met een blik naar de

brievenbus.

Ik beduidde haar, dat ik postwissels wenschte, ofschoon ik me niet kon voor-

stellen, hoe hier een ,,kantoor" kon zijn.

,.Nee, ek het tog nie posorders nie. Dis nie die poskantoor hierdie nie. HuUe

het mos die kantoor oorgebreng na die ander huis."

W a a r „die ander huis" dan wel was.

,,Hierdie pad langs so'en toe, deuskant; dis een witte huisie, op een bultjie."

Met 'n lichte zucht bedankte ik. Dus maar weer verder, naar 'n witte

huisie op een bultjie. 'n Minuut of zeven peddelen in de gloeiende hitte, en het

in het helle zonlicht blinkende huisje met de helderwit-gekalkte muren lag aan mijn

rechterhand, een eindje tegen een lage heuvelrug op. Dat moest dus het post-

kantoor zijn. Ik begreep alweer niet, hoe het kon, maar — ik probeerde. Deze

keer werd de deur geopend door een lange, magere kerel, met lange, donkere

haren, gekleed in rijbroek, rijiaarzen en wit overhemd.

Of dit het postkantoor was.

„Ja, dis die poskantoor. "

Of ik dan wat postwissels kon krijgen.

,,Post post jij meen posorders?"

,,Ja, die meen ik."

„Wel, ek weet nie. Vir hoeveel wil jij hê?"

„Voor ongeveer 2 pd. sterl."

,,Ek zal net so 'n bietjie kijk. Kom maar in."

Ik stapte binnen en ^ zag het postkantoor, 'n Miserabel klein kamertje, met

een veldbed tegen de achterste muur geschoven; tegen de linkermuur 'n kleine,

houten kast, verdeeld in geletterde vakjes voor de brieven, op een wankel tafeltje;

op de grond, vóór het kastje, een bezending brieven, die hij juist aan het sorteeren

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen