Studentenalmanak 1922 - pagina 90

POSTKANTOOR.

Afrikaansche Schets.

't W a s een gloeiend-heete dag. De zomer was toch al voorbij en de herfst,

de Afrikaansche herfst, die in April begint, was de onttroonde zomer als heerscher

opgevolgd. Maar in 't „Lage Veld" is 't overdag bijna altijd warm, onverschillig

welk jaargetijde regeert.

Het rood-bruine stofkleed van het breede transportpad gloeide en glinsterde in

het helle zonlicht, de „kopjes" staken scherp af tegen de strakblauwe hemel, en

waren gehuld in een door de hitte trillende luchtlaag; de gomboomen en mimosa-

boschjes, zelfs de loofrijke peperboomen schenen vermoeid en dorstig, en verlangend

naar de koele nacht.

Het is op zoo'n dag, dat zelfs de meest werkzame lusteloos is, dat alles, wat

meer krachtsinspanning eischt dan in een luie stoel te liggen en een boek te lezen,

te veel is en oogenblikkelijk doodmoe maakt.

Maar er was niets aan te doen, ik moest naar het postkantoor, 's Middags om

één uur zou de post per „donkey-cart" naar het dorp verzonden worden en ik

had enkele brieven en postwissels te verzenden, die vóór een bepaalden datum

hun bestemming moesten bereikt hebben. En de volgende post zou eerst drie

dagen later vertrekken.

Er stond gelukkig een flets tot m'n beschikking, 'k Vroeg, waar ergens het

postkantoor was, waar „de Plaats", waar ik m'n vacantie doorbracht, was me

nog geheel onbekend. „Rijdt, tot waar ge links van den weg een rood huis ziet,

met een brievenbus aan de voorzijde," werd me gezegd. Dat was niet moeilijk te

vinden, en tot m'n intense vreugde zag ik al na tien minuten rijden een huis, dat

de vereischte kenteekenen bezat. De kleur rood was ten minste domineerend:

rood waren de muren, de dunne houten veranda-stutten, de kleine, eenigszins

scheef gezakte brievenbus aan de voorzijde, zelfs de paaltjes van de draadafraste-

ring van het erf. Het zinken dak echter had z'n natuurlijke kleur behouden.

'k Zette mijn flets tegen „de draad", en stapte het erf op. Behalve een paar

spelende kafferkinderen was er niemand te zien. Ik ging naar het huts om eens

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen