Studentenalmanak 1924 - pagina 113

ZIJN VRIENDIN.

De klok slaat drie.

Het jongmensch, dat voorovergebogen achter z'n werk-

tafel, beladen met boeken en dictaatcahiers, zit, kijkt op-

Het strak ingespannen gezicht ontplooit wat. Plots slaat hij

met 'n smak z'n boek dicht en laat zich languit neerhangen

in z'n leunstoel.

Traag denkend sluit hij z'n oogen en peinst. . . . peinst

over zich-zelf. . . . en. . . . over haar.

Even schiet breed uit 'n

grimlach over z'n dadelijk

weer verstrakkend gezicht,

als hij zich indenkt wat

and'ren ervan zullen den-

ken en zeggen.

Hij; een vriendin!

Hij; de stijve, linksche,

altijd onhandige!

Hij; met z'n stroeve, ge-

sloten, zich moeilijk geven-

de natuur!

Vosser en ploeteraar, als

hij was, heel veel tijd met

häär zoekmakend! Vlot èn

gemakkelijk, als 'n galant

jonker zich tegen haar ge-

dragend!

Hij, een vriendin? En

weer flitst er iets als 'n glimlach over z'n kaken, die snel

ook weer verstart als hij voortpeinst.

Ja, mooi is toch dat eenige, dat is tusschen hem en haar!

Missen zou hij d'r niet meer kunnen, Eén moet hij toch

hebben die hij zeggen kan wat hem beweegt en soms pijnt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen