Studentenalmanak 1924 - pagina 115

ZIJN V R I E N D I N 107

Langzaam, schuchter, alsof hij er haar mee pijnen zou,

streelt hij over haar zachte haren. En in innige liefdes-

betuiging verbergt hij

z'n hoofd in haar lok-

ken.

Zoo zitten zij een

poos, heel stil, haast

roerloos,

* *

*

Ineens, plots rijst

hij snel op uit z'n

stoel.

Een uitgelaten, uit-

bundige vreugde komt

over hem. Dan pakt

hij haar handen en

danst in dollen rondedans de kamer op en neer. Nog doller

wordt hij en z'n arm om haar heen slaande dolt hij door

in onstuimige stoeierij.

Zijn lach weerklinkt, geaccompagneerd door haar vroolijk

stemgeluid,

Moe van 't stoeien laat hij zich languit op 't tapijt neer-

vallen, Involdaan ligt hij, bewegeloos, alleen ademend in

snel tempo. Zij vleit zich stil naast hem neer, dicht tegen

hem aan; haar vochtigen, even geopenden mond tegen z'n

verhitte wang gedrukt. Vast slaat hij z'n arm om haeir. •.. .

* * *

Lang liggen ze zoo, Eén oogenblik toch maar schijnt 't,

als hij vlug weer oprijst en met 'n enkelen ruk z'n kleeren

in orde trekt.

Zij blijft loom liggen; opent haar oogen alleen, waarin iets

is als 'n stil verwijt dat hij zoo gauw al 'n eind maakte aan

dit heele mooie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen