Studentenalmanak 1927 - pagina 139

BOERENDEERN.

Ik hou van je jolige oogen,

die flikkeren, als je me wenkt;

je schalksche ondeugende oogen,

ze zeggen me meer dan je denkt.

J e bent er een kind om te stelen,

zoo zonnig en zonder een zoen;

ik wou je, ik wou je wel stelen. . . .

al kostte 't ook m'n fatsoen.

J e scheutig schavuitig gezichtje

schuins onder dat mutske vandaan,

gist z e k e r . . . . „hoe zal ik dat wichtje

eens flink een figuur laten slaan".

Maar neen, je gaat door, je geneert je

en raakt er zoowaar wat van streek;

dat fleurige, Utrechtsche heertje

wat drommel bleef s t a a n . . en hij keek.

Ik hou van je jolige oogen,

die flikkeren, als je me wenkt,

je schalksche hartstochtelijke oogen,

ze zeggen me meer dan je denkt.

J e bent er een kind om te stelen

zoo zonnig en zonder een zoen;

ik moes'je, ik moes'je maar stelen. . . .

al kostte 't ook m'n fatsoen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen