Studentenalmanak 1927 - pagina 134

120 DE BLOEMENVERKOOPER

maar dit: dat zij 't was! En hij bood z'n mooie bouquet

voor 'n heel lagen prijs. Toen Jan, nijdig, nóg lager — en

opeens had hij 't meisje zijn bloemen in de hand gedrukt

en heesch gefluisterd; „Luister niet naar hem, juffrouw,

alstublief, neemt u ze maar,"

„O dank u, dank u", had 't meisje gezegd en hel gelachen

uit haar donkere oogen,

„Dank u, dank u", zong 't nog in hem, toen ze weg was,

en J a n achter hem te schateren stond om zijn stommiteit —

„dank u, dank u!" — En sindsdien had hij haar eiken

morgen 'n met zorg samengebrachte bouquet gegeven, ze

had eerst willen doorloopen, maar langzamerhand was ze

er aan gewend geraakt, 't Eenig vervelende was de lach

van J a n en Piet, als zij er aan kwam. Nooit had hij er aan

gedacht, dat ze wel 's 'n morgen kon wegblijven, of 'n

straatje omloopen, omdat ze niet gediend zou zijn van z'n

bloemen, 't Was dan ook nooit gebeurd. Langzamerhand

had hij zijn bouqetten grooter gemaakt, want eiken dag, als

hij iets nieuws had, 'n nieuwe bloem, 'n nieuwe schikking,

lette hij op de verrassing die dan flonkerde in haar oogen.

Met zijn bloemen op haar arm, zag hij haar dan langzaam

gaan. Ze schudden zachtjes op de maat van haar stap; en

dan zou hij haar wel méér willen geven, alle boomen waar-

onder ze liep, alle grillige bloemen die hij eiken dag in

étalages zag, aäronskelken, azalea's, groote bossen, man-

den, priëelen, die allemaal mee zouden schudden op de

maat van haar lichaam.

Hij verkocht ook niet veel, de laatste dagen, Z'n mooiste

bloemen gaf hij weg, en andere menschen zag hij bijna niet,

zoo droomde hij. Al gauw hadden ze 't thuis gemerkt. Bui-

ten de stad bewoonde hij een van de houten huisjes, waar-

langs wandelaars laat komen en licht binnen zien en dan

droomen van groot geluk dat in stilte bestaat. Altijd bracht

hij iets mee, in de stad, iets van den hemel der weiden,

maar de menschen zagen 't niet aan 't kleine kereltje dat

geld trachte te verdienen met wat verlepte bloemen in half-

verroeste bussen. Aarzelend reed hij ze 's morgens de stad

binnen, z'n dan nog frissche vracht, die er niet Öiuis hoorde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen