Studentenalmanak 1927 - pagina 135

DE BLOEMENVERKOOPER 121

En 's avonds bracht hij z'n winst in 't huisje, waar z'n moe-

der en zuster den heelen dag hadden zitten naaien voor de

kost. De ontvangst was er niet altijd vriendelijk; als 'n

verlegen kind stond hij dan tegenover de grootc pootige

vrouw, die zijn moeder was, en 't zusje, jonger dan hij,

maar haar moeder behulpzaam, met kattige opmerkingen er

tusschen door.

Maar als hij 's flink wat meebracht, nu maar, dan werd

hij omhelsd, omslingerd door z'n moeder; 't zusje bleef

altijd gereserveerd op dat punt, Z'n vreugde ging hij dan in

stilte uitleven, bij z'n duivenhok, of in 't schutu-tje, waar

de bloemen stonden, die hij bij 'n olielampje tot bouquetten

samensohikte voor den volgenden dag. — Ze hadden 't dus

gemerkt: 't zusje had 't van Jan, dien ze 'n heel aardige

jongen vond, zeer tot ergernis van Kees, Dreigend hadden

ze hem ontvangen, den vorigen avond, juist toen hij niet

zoo bar veel meebracht. Maar hij had zich sterk gehouden

— hoe had hij gedurfd! Hij had opeens gezegd; „Met wat

ik doe, hebben jullie niets te maken"; en toen de deur

dichtgeklapt, Nee, dat hadden ze niet achter 't kleine ventje

gezocht, 't slaafje was 'n held geworden, — 't meest ver-

wonderd was hij-zelf wel geweest. Dézen dag was zijn

tegenstand dan ook minder geweest. Hij mocht geen bloe-

men meer weggeven. Hij had niets geantwoord, en zielig,

met al z'n mooie bloemen — wat voor waarde hadden ze

nu? — was hij dezen morgen de stad ingekomen. Doch,

eenmaal op z'n brug, was alles vergeten. Daar lag de kade,

daar 't water; daar de statige huizen, wat maalde hij om

moeder of zuster? En zacht-neuriënd had hij z'n bloemen

geschikt, en 'n geweldige bouquet klaar gezet, als 'n zon

midden in, en toen maar gewacht, 't Was 'n mistige morgen

geweest; maar om 10 uur werd er 'n plek hei-rood aan de

lucht als 'n klaproos, en langzaam was daar de zon uit te

voorschijn gebloeid. Toen, in 't licht, tusschen 't donzige

goud lagen de blauwe schaduwen van de brugleuningen en

de boomen, toen was zij gekomen en had, rustig, zijn bouqet

in ontvangst genomen, 'n Blik en 'n groet, en voorbij. Op-

eens was toen de schrik om zijn hart geslagen. Wat hij nog

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen