Studentenalmanak 1929 - pagina 69

IN MEMORIAM 55

Zeer zeker niet gesloten, maar in de eerste plaats

gevoelsmensch was vertrouwen voor hem een conditio sine

qua non en aangezien zulk een spheer uiteraard meer te

vinden is in kleinen kring, zagen zij, die hem wel op zijn

kamer bezochten en buiten de college-uren met hem

omgingen, ook de andere zijde. Dan gaf hij zich geheel,

kwam vooral naar voren zijn betrouwen op God, zijn Vader;

ook zijn dankbaarheid. In die dankbaarheid stelde hij zich

open voor de bmtenwereld, wilde hij zooveel mogelijk ont-

vangen, om straks te kunnen geven. Bovenal het schoone

trok hem aan. Als realiteit voelde en onderging hij de

botsing, die er zoo dikwijls bestaat tusschen het Christen-

dom en de cultuur. Zijn aesthetisoh gevoel, dat hem kon

meesleepen — zóó dat hij alles om zich vergat — gepaard

aan zijn Calvinisme, dat eischte „Laat Gods Heerlijkheid

zien in heel Zijn Schepping" deed hem die strijd intens

beleven. Die intensiteit maakte hem soms éénzijdig. Al zijn

energie concentreerde hij dan in die bepaalde richting. Dat

was zijn kracht en tegelijk zijn zwakheid.

Trouwens zich over iets wat dan ook heenzetten, het

viel hem moeilijk. Bovendien was hij zich zijn gebreken

bewust, kende ze, trachtte ze met Gods kracht te over-

winnen. Wat dat kost, weten wij allen zelf wel. Ook daar-

door misschien gevoelde hij diep zijn afhankelijkheid van

Zijn God, in Wiens dienst hij zijn leven stelde, Wiens

evangelie hij zou prediken.

God echter had anders besloten. Plotseling, thuis in

Voorschoten, werd hij ziek. Aan het eind der week bestond

er geen hoop meer. De laatste dagen van zijn leven waren

een bijna voortdurend gebed. Zaterdagmiddag 8 September

1928 stierf hij, oud 26 jaar.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Waarom juist h i j . . . . ?

Misschien heeft God het gewild, zoo schreef één zijner

kennissen, opdat dit sterven één of meerderen zou brengen

tot Jezus. Wij weten het niet. In ieder geval is Ko in leven

en sterven een getuige met de daad geweest van 's Heeren

genade, dien wij studenten zullen missen en niet licht ver-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen