Studentenalmanak 1929 - pagina 152

136 MIDZOMERDAG

van t lichaam af, doornatte hun povere hulling. En toch

zwiepte altijd maar door de blikkerende zeise omhoog, en

zoefde weer neer in breeden slag.

Ze sloegen sterreling op het graan in, wrochten stomme-

lings voort in straffe stoerheid, verdroegen nauw het ketsend

licht dat steeds maar onder hun zeere oogen flitsen bleef.

En het koorn voor hen lag daar uit te leven, zoo schoon

als een vrome die sterven gaat

Totdat de starre dood aangonsde en met korte zucht

het uitsterven afscheerde,

'Nen enkelen keer dat er een zich rechtte en z'n klaais-

ken van onder den dulfkant haalde om een slok koude

kaffee te gulzen.

Dan beukte hij weer in op d'onafzienbare velden, en

boog den kop diepe bachten den korenmuur, — waar het

vrééselijk was, —

Tot avend kwam.

Het vier was toegerekeld en had geen vlammen meer.

Enkel nog wat gloeiende assche smeulde na.

Stillekens was de geduchte weggegleden, als iemand die

kwaad heeft gedaan.

Toen, — te langen enden — strekten de werkers zich

recht.

D a a r stonden ze, te midden van 't slagveld, de sterke

mannen, de karstige, de woeste.

Rondom hen hun zege.

Ze keken op en omme, en zagen naar wat ze hadden

afgedaan.

Met de landroe mat eikendeen z'n lapken af.

Dan, hun klaaisken op den rugge slaand, stapten ze trage

naar t' hof terug.

Afgelcimd vielen ze neer in 't verkoelende gos en tuurden

ernaar hoe verpulverd de luchte nog zag. Willoos lieten

ze zich weldoen door d e n zinkenden avond.

Ze keuvelden maar luttele woordekens meer, en gebaar-

den langzaam en loome.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen