Studentenalmanak 1929 - pagina 140

LEEGTE.

Immer was de stilte van het sombere huis den jongen

een beklemming geweest, bij zijn wekelijksch-plichtmatig

bezoek aan de familie. En het getemperde licht door de

horren had steeds over hem gebracht een angstig gevoel

^Is van een dier, dat gekooid in het donker gesloten wordt.

Altijd hadden ze in de vochtige keuken gezegen, als hij

kwam, de vijf oude menschjes, mat en afgeleefd.

Het leven hadden ze gekend niet anders, dan in gestagen,

verveelden arbeid om het geld; en nu hadden ze bovenal

dat leven lief om te bewaren het moeizaam vergaarde. De

eene dag was voor hen als de andere door de bijna-altijd-

gelijken gang der dingen in het dorp.

Uit den winkel — en daarmee uit het werk — hadden

ze zich teruggetrokken; en zóó leefden ze hun eentonige

dagen, waarin geen enkele gedachte aan geluk opbloeide,

maar wel de doodelijke angst om het meerder worden

hunner jaren, elke klare gezindheid verstarde.

Er bleef hen niets dan de eenzaamheid van het huis en

de pijnigende, angstige verwachting voor 't komende.

Ook verstoorde de twist hen om 't geld van dien het

eerst zou sterven.

Zoo was het leven hun troosteloos en boven dit leven uit

wisten ze enkel de groote verlatenheid.

Vervreemd door schuwe afzondering van al het gebeuren

rondom en in heftigen angst om het s t e r v e n . . . .

En de h e m e l . . . .

Nooit hadden ze anders gezien haar dan koper-kleurig!

* *

Buiten de benauwende donkerte van het huis had altijd

de jongen licht-blauw weer gezien den hemel, en had hij

verstaan die Liefde tot het leven die uitgaat boven den

dood.

J. C. G

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen