Studentenalmanak 1929 - pagina 146

130 VLOEK

Ik hoor den vloek van den vader, het geklaag der moeder,

ik zie haar wanhoop, als allen haar mijden, haar schuwen,

en koud beschuldigen, tot 't jonge hoofd dat alles niet meer

dragen k a n . . . .

Met schrik bedenk ik, hoe ik al dien tijd daar stond.

Een ijzige kilte is over mij gekomen, als ik terugga.

De wereld, het leven, het lijkt me nu zoo droef, zoo hard,

zoo koud.

De zon is verdwenen van den hemel, haar plaats is.

ingenomen door somber dreigende wolkgevaarten.

In de verte komt in grijzen nevelsluier de regen al aan-

golven, en zooals een kaart in vloeipapier gewikkeld slechts

vaag haar nijdig felle kleuren weet daar doorheen te toonen,

zoo breekt nu de kleurenpracht van zooeven met moeite

heen door de vaalblauwe regenmist.

Het geel gejubel der korenvelden is verstomd; het is nu

een fel-lichtgevloek tegen den angstig-idonkeren wolken-

hemel.

Dof rommelt de D-trein langs z'n baan.

En al maar hoor ik nog een kreunen en klagen, een

krijschen, één heischen schaterlach. .. .

Kyriëleis,

G. J. P.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen