Studentenalmanak 1930 - pagina 64

54 IN MEMORIAM

divinatie-vermogen was zoo sterk ontwikkeld, doch hij

bezat ook zulk een ruim hart, zijn vergeving was er vóór

de zonde, hij vraid, als het studenten aanging, voor een

kwade zaak zoo gemakkelijk een goeden uitleg. En dan,

met diezelfde subtiele intuïtie was hij er zich ook van be-

vnist, dat hij bij de „jongens" — term van hèm, andere

hoogleeraren doen zoo oneerbiedig over de studenten niet

— in bijzonderen zin persona grata was. Voor Kuyper

gingen we door het vuur, Rutgers bewonderden we om zijn

scherpzinnigheid zonder weerga en zijn humaniteit, schier

zonder grens, voor Woltjcr hadden we diep respekt, maar

voor Geesink koesterden we naast deze ook nog andere

gevoelens, gevoelens, zoo eenig, dat de kwalifikatie ervoor

zich zoeken laat. Ik kan ze misschien het best omschrijven

als gevoelens van de nauwste affiniteit. Alle psychana-

listen mogen er gerust aan te pas komen. Zij kunnen die

Sympathie des Geistes tusschen Professor Geesink en zijn

studenten nooit verklaren.

Als men vraagt, hoe hij het aanlegde om zich die sym-

pathie te verwerven, sta ik eerst recht verlegen. Hij deed

er niets voor. Hij beijverde zich in het geheel niet om met

de studenten eenig bijzonder kontakt aan te knoopen. Toen

andere hoogleeraren diners gaven, onttrok hij zich niet,

toen zij met die gewoonte braken, was hij opnieuw solidair.

Hij was één van de eersten, die de officieele thé's afschaften.

Dat hij meer dan anderen als raadsman of biechtvader door

de studenten werd gezocht, kan ook niet getuigd. Naar den

uiterlijken schijn zou men oordeelen, dat er feitelijk weinig

band tusschen hoogleeraar en studenten bestond, vooral

in de laatste decenniën van zijn ambtelijke werkzaamheid.

En toch — wonderlijk! — de sympathie verminderde niet.

Noem dat magnetisme of occultisme van de ziel of hoe ge

ook wilt, In ieder geval was het iets mysterieus.

Om er toch iets van te zeggen: de studenten hadden het

gevoel door Geesink te worden begrepen, In hem zag je

allereerst den mensch en daarna pas den hoogleeraar. Zijn

gezicht te zien kon alleen reeds ontspanning brengen. Die

oogen, die soms de heele wereld voor den mal schenen te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen