Studentenalmanak 1930 - pagina 141

BLADEN UIT EEN HERFST-DAGBOEK 123

Woensdag 11 September.

Hoe laat is het? Ik weet het niet — wat weten wij van

tijd?

Ik weet, dat de herfst nu alles veroverd heeft; — dat

eiken ochtend de boomen zilver zijn — en dat het. af en toe

regent.

Maar deze regen is zoeter dan zon.

Vannacht suizelde het over het huis — aan het open

venster heb ik gewacht — buiten was het duister en voor

het racim wiegelde een doode bloem. Dit is wat al vele

jaren gaat als een hunkering door onze harten.

Een lach — een traan — en dit alles weer — regen en

wind — en het venster met stervende bloemen.

Zondag 15 September.

De klokken gaan nu luiden over het stille dorp.

Langs mijn venster schuivelen wat oude vrouwtjes naar

de ochtendmis — in den schemermorgen zie ik nog de

brinkboomen — het is weer stil op 't pad, —

Deze dag is eenzaam als de anderen.

Hoe komt het, dat we niet kunnen uitzeggen wat ons

ontroert. O, te weten dat alles langs ons gaat, dat alles

verandert, dat er zingende stenmien zijn in ons, als vele

onvolbrachte daden — en dat wij met ons verlangen

alleen zijn zonder woorden. —

Donderdag 19 September.

Wie nu door de lichte wereld loopt, zal dit stilzijn

verstaan. Al het schoonc op aarde wordt geboren uit deze

stilheid der dagen, —

Wat zijn woorden? wij arme menschen!

Maandag 23 September.

Er zijn te veel bloemen dit jaar — overal om me heen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen