Studentenalmanak 1931 - pagina 267

MIJN GLAS.

Het laatste licht wordt door mijn glas bewaard

en in het vlijmend-heldre water opgegaard,

daar hangt het in en heeft een eigen wezen:

het wordt allengs een smalle witte maan

die onverhoeds en stil is opgerezen

binnen een kleine onverlichte nacht;

zij heeft haar eigen op- en ondergaan,

en haar heelal is schemerig van haar pracht.

Het duurt niet lang of uit haar zachte licht

wordt nog een fijne witte ster geboren,

dit is het laatste wat ik van haar zie —

maar aan de kleine rondgebogen kim

blijft al den tijd een raadselachtig gloren

als in een poolnacht van het noorderlicht.

W, H.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen