Studentenalmanak 1931 - pagina 260

224 IETS OVER KERKELIJKE POLEMIEK

statistieken, veel of weinig heeft er niets mee te maken!"

Ha, verzucht ge, hier breekt tenminste eindelijk de K zich

baan. Helaas, ge vergist u. Het is de P, die wat al te

brutaal door de spleten en scheuren heenscheen, en nu een

nieuw K-gewaad omslaat.

Mijn ziel klééft aan het getal.

Dat de P steeds een eenheidsfront voortbrengt, welks

constituenten geen individuen, maar uniforme projecties

van individuen zijn, dat de individuen zelf alleen in schijn

behouden worden, maar in werkelijkheid verloren gaan, —

ook dit leert ons elke kerkelijke strijd. Hier geen persoon-

lijke meening, geen zelfstandig oordeel. Daarvan blijft'

alleen de schijn over. Men is overtuigd, zélf een opinie te

hebben, het is echter niet meer dan een fragment van een

collectieve ,,opinie", een stukje van de richtlijn van het

front. Men meent te meenen, inderdaad meent men alleen

wat men eerst in zijn krant gelezen heeft. Wat de polemicus

in de krant zegt, is waar, is raak, is, „zoover ik zien kan",

volkomen terecht. Ik besef niet, dat ik precies zóó ver zien

kan als mijn polemicus, sterker, dat ik zelf in 't geheel niet

zie, niet kijk, maar mijn oogen laat besturen door het

belang van mijn partij, dat ze alleen laat zien datgene,

wat voor haar dienstig is om te zien, en het andere veilig

buiten htm bereik houdt. „Ik kan het niet anders zien!"

Inderdaad, daar heb ik het gezegd. En mijn broeder in het

anti-front kan het ook niet anders zien, n.l. dan andersom!

Wij bekennen onze onmacht om te zien, we bekennen dat

we door oogkleppen niet heen kunnen zien. Onze meeningen

zijn groepsmeeningen, éénheidsmeeningen, van precies de-

zelfde makelij als de éénheidsworst die we in de mobilisatie

hadden, saamhoorigheidsproducten, afkomstig uit het col-

lectief contract der solidariteit.

Deze verengende, besnoeiende, omnevelende macht der

P over ons oordeel is overmachtig en tegelijk zoo onwaar-

neembaar in haar optreden, dat ze in onze beste vrienden

ons tot wanhoop brengt, en in onszelf.... ons ontgaat. Wij

pogen onze vrienden te bevrijden uit de mazen van een

net, dat het veiligst zit om ons eigen hoofd, omdat het daar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen