Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1936 - pagina 186

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1936 - pagina 186

2 minuten leestijd

176 DE STILLE NACHT VAN SJEFKE KROM

Geen wijde vlakten of verre luchten, die je ruim doen

ademen, maar alles om je heen is hier beperkt.

En boven je suist het en onder je kraken de takjes, die

liggen af te sterven op de vochtige boschgrond.

Juist op de grens van heidevlakte en de bosschen, staan

twee huisjes.

Klein en bouwvallig.

De glanzende verf, die daalders-dik op de lage deurtjes

en smalle raamkozijntjes is gesmeerd, vermag niet een

indruk van ouderdom en armoe tegen te houden.

De huisjes staan niet ver van elkaar.

In het eene woont, nu al meer dan twintig lange jaren,

Sjefke Krom.

De menschen uit het dorp, dat diep in het bosch ligt,

kennen Sjefke best. Zij, die 's Zondags door het bosch en

over de heide komen kuieren in hun Sabbatsche slen-

tergang, herinneren zich nog goed de dag waarop

„Sjefke en z'n wiefke" in het-huisje-aan-de-heide zijn

aangekomen.

Ze hebben sinds al vaak met hem staan praten. Ouderen,

maar vooral ook jongeren. Want Sjefke kan zoo gezellig

en zoo boeiend „klappen" over het Vlaanderenland en

het groote verre Brussel.

„Sjefke en z'n wiefke" zijn hier gekomen, hierheen

gevlucht, toen in '14 angstaanjagend oorlogsgevaar hen

van hun hofje verdreef.

Toen was Sjefke al oud. Een en zeventig winters en even

zooveel zomers telde hij toen. En dat is nu al meer dan

twintig jaar geleden. Sjefke Krom deed toen zijn naam

al eer aan, maar nu doet zijn afgewerkte figuurtje heele-

maal denken aan een teekenhaak, waar je hoeken van

negentig graden mee trekt. Zijn schouders buigen naar

de aarde, die hij met handen en voeten bewerkt heeft.

Het lijkt wel alsof Sjefke al omlaag neigt n a a r . . . . ja,

naar zijn laatste rustplaats.

Sjefke heeft de wisselende heide lief. Ze wordt hem

vaak beeld van eigen leven. De paarse bloei-pracht doet

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1936

Studentenalmanak | 242 Pagina's

Studentenalmanak 1936 - pagina 186

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1936

Studentenalmanak | 242 Pagina's