Studentenalmanak 1936 - pagina 134

126 LUSTRUMVERSLAG

lang tevoren gezegd heeft: „Ik ga slapen", en tracht hij

een vader van talrijk kroost een borrel af te persen.

Als de stemming op 't hoogst is, vindt Henk Bijl het

geschikte moment om het feest nogmaals te sluiten, en

voor de réunisten en vele anderen is het ditmaal onher-

roepelijk; zij trekken, zooals ze het sinds tientallen

jaren elk lustrum gedaan hebben, den grauwen dageraad

tegemoet als het symbool van hun hoop voor den

komenden tijd.

Maar anderen blijven. Of zij niet zoo hoopvol zijn op de

doorbraak van den frisschen, jongen geest in deze nare

wereld, en willen houden, wat ze nog hebben? Zij

kunnen van den beker, waarin het sap van den ver-

loopen tijd is saamgevloeid, niet scheiden. Het moet, en

eindelijk gaan ook zij, op één voorwaarde, waarmee

het lustrumalbum sluit: Dum repleatur denuo!

Vraagt iemand, wat dit lustrum dreef, en wat het

bracht, dan is het: dankbaarheid, en daaruit vriend-

schap, en daaruit vreugde, en daaruit dankbaarheid,

met kracht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen