Studentenalmanak 1936 - pagina 183

DE JAS MET GOUDEN KNOOPEN 173

telden de ouderen aan de jongmaatjes hoe een van de

schrijvers beweerde, dat, wie op late namiddagen in het

archief staat, schuins over de binnenplaats, achter de

ruitjes van het eene raam, dat daar is, een man kan zien

zitten. Hij draagt lang haar en een puntbaard, een breede

witte kraag ligt op zijn schouders, en in de handen, die

voor hem op tafel rusten, klemt hij een lange witte veer,

waarmee hy soms even gebaart. De oogen staren recht

vooruit, het raam uit; op het bleeke gelaat ligt een

rustige, tevreden uitdrukking.

De politie weet zeker, dat het vervallen pakhuisje te

huur, die kamer leeg staat. Maar waarom zou zoo'n

vriendelijke, rustige man, in ouderwetsche kleeren, niet

in een leege kamer aan een tafel zitten, die er niet staat?

Al hééft hij misschien indertijd Jaap er met een zoet

lijntje vandaan gekregen — kwaad doet hij er niet. En

hij zit er veilig. Onder politie-toezicht als het ware.

Dus waarom zou hij er niet kalm blijven zitten?

Oom Jaap gunde het hem graag!

En wij ook.

Requiescat in p a c e . . . .

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen