Studentenalmanak 1938 - pagina 158

die duistere newels van onbekendheid gehul is. Daar is geen vaste

wet of gang nie: waar die perd alleen perd kan word en bly daar

kan die stad omgebou word, verander word, skyn dit grensloos te

wees in sy moontlikhede; netso met sy elnde — hoe groot en hoe

mooi kan 'n stad word? Niemand kan dit sê nie. Die begin is vaag

maar geen wonder nie, dit is die produk van een of ander mens of

groep van mense, dit is nie verskyn uit die niet nie maar is net

'n omvorming van voorhandige materiaal. Begrjrpelik dat groot ge-

dagtes soos wonder, wet as begrensing, voleinding as afronding by

die mens wat In merg en been steeds is, iets vreemd is, vreemd in

die sin dat dit by hom nie aansluiting by die gedagtewêreld van sy

naaste omgewing nie, maar heeltemal as iets nuuts en andersoortigs

in sy siel en lewe opgeneem moet word. Vaagheid en onbeperkte

moontlikhede is die groot gedagtes wat die stad by die mens wek,

wonder en wet as begrensing is die groot gedagtes wat die natuur

by die mens kweek. Vir die stadsmens wat sien hoedat 'n gebou

afgebreek word en 'n kinderpark word, hoe dinge verander word

na die willekeur van die mens, glo moeiliker as die natuurkenner

dat die mens deur God geskape is en nie uit 'n oerkiem ontwikkel

is nie, en nog moeiliker dat die mens perke en grense het waarbo

hy nie kan uitkom nie. Des te makliker glo hy aan 'n ewige ont-

wikkeling, 'n voortgang ad Infinitum, vanaf die oerkiem in die vae

verlede tot die uiteindelike goddelike volmaaktheid in die duistere

toekoms.

Dieselfde merk ons op by punt b. nl. dat die C. die eer aan God

gee as Skepper, dus Sy soevereiniteit erken waarteenoor die H. die

eer aan die mens as toppunt van die ontwikkeling toeken en daar-

mee aan hom die soevereiniteit, dws. besit, eiendomsreg en beskik-

kingsreg ook toeken.

Die mens wat in die natuur lewe word deur die storm op see, die

orkaan op land, deur droogte of deur watervloede baie gou geleer

dat hy maar een klein skepseltjie in die groot natuur is, dat hy wel

sterk en magtig mag wees, maar dat wat hy nie kan doen baie meer

is as wat hy wel kan doen. Die majesteit van 'n geweldige berg-

reeks, die wye wydheid van die see of die oneindigheid van 'n vlakte,

die mens so onmag teen klimaatsomstandighede — alles laat hom

besef dat hy klein is en dat die wereld groot en sterk is. Des te

makliker is dit dan vir hom om te glo aan 'n Almagtige Skepper,

aan 'n Soevereine God wat aan die weefsel van die plant sy wet en

groeikrag gee, aan die wildedier sy krag, aan die see sy mag en die

aardkors sy vrugbaarheid. In die mate is dit ook vir hom makliker

om die God en Skepper en Vader te aanbid en Hom die verskuldigde

eer en heerlikheid te probeer toebring.

Wat sien die mens wat in die stad alleen lewe? Hy sien die mens

bou die stad uit dooie grond, hy sien hom alles beheers daarin, die

verkeersvoertuie, sy medemense, die weersomstandighede, voedsel-

voorrade — alles onder sy heerskappy. Hy doen wat hy wil, indien

150

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen