Studentenalmanak 1938 - pagina 154

hals gehaal het en waarvandaan hy homself nie kan verlos nie.

Hiermee word dus aanvaar wedergeboorte, uitverkiesing en daar-

mee ook verwerping, maw. die teenstelling van lewe en dood, lewe

in die sin van gehoorsaamheid aan die wet van God, dood in die sin

van opstand en daaraan ten gevolge ondergang en die ewige straf.

Hoofsaak is hier dus dat die Skrifgelowige die volgende aanneem

in hierdie verband: a. Die kwaad is sonde en het sy oorsprong by

die mens, in sy hart. b. Dit is miskenning van die majesteit van

God, ongehoorsaamheid. c. Dit veroorsaak die kloof tussen lewe en

dood, lewe deur wedergeboorte en gehoorsaamheid aan die wet,

dood deur opstand.

Volgens die mens wat nie die openbaring van God in Sy Woord

aanvaar nie, is die kwaad iets wat veral die aandag van die mens

geniet omdat dit hom betreklik baie ongerief en ellende in die lewe

veroorsaak. Dit is hom hier gladnie te doen om die skendlng van

die majesteit van 'n Almagtige Skepper nie om die eenvoudige rede

dat hy geen Skepper ken nie. Op die verskillende opvattuige van

wat kwaad is, wat sy oorsprong is en hoe dit oorwen moet word

kan ons nie hier ingaan nie. Tog is dit nodig dat ons hier beklem-

toon: a. Waar die Skrif leer dat kwaad gevolg is van die sonde en

dat die sy oorsprong by die mens het, daar word hier aanvaar dat

kwaad iets buitekant die mens is, dat die mens juis dit is wat dit

die meeste oorwen het, dat die mens dus geen sondeskuld het nie

maar eerder 'n groot kredietrekening behoort te besit vir al die

pragtige verbeteringe wat hy in die heelal alreeds aangebring het,

o.a. deur homself te beskaaf en te verbeter. Waar die Skriftuurlike

opvatting die mens ten opslgte van die sonde verneder, aankla as

die groot skuldige in die Skepping van God, daar verheerlik en ver-

afgod die humanisme die mens as die eintlike redder van die heelal,

b. Reeds bespreek tov. verdienste van die mens. c. Waar die Skrif

leer van 'n absolute kloof tussen goed en kwaad, tussen lewe en

dood, tussen wet en ongehoorsaamheid daar leer die humanisme 'n

relatiewe verskil tussen goed en beter, lewe en meer lewe, tussen

kuituur en ongekultiveerdheid.

III. Wat is die Lewe? Wat is en beteken dit vir die mens?

Met die verskillende antwoorde van die Skrifgelowige en die huma-

nisme op die voorgaande vrae het ons vanself vir 'n groot deel die

antwoord van elk geg^e. op die laaste vraag nl. wat is die lewe vir

die mens, maw. hoe beskou die mens die lewe. Hierdie vraag is

prakties die belangrikste, want meer as die twee voorgaande vrae,

waarop dit terdeë berus, bepaal dit sy houding teenoor die lewe, en

daarmee vanselfsprekend wat hy doen in die lewe, of anders gesê

met die lewe wat hy in en om homself vind. In hoofsaak kom die

verskil daar op neer dat die Skrif die mens se lewe beskou as 'n

geskenk van God, in die wedergeboorte weer nog 'n keer aan hom

geskenk nadat hy dit moedwillig deur sy ele sonde en oortreding

verwoes het. God het dit aan hom geskenk. God het hom dit in

146

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen