Studentenalmanak 1939 - pagina 190

waren kaboutertjes te zien. (Foei domoor, zult U zeggen.

Zij bestaan toch immers niet. Neen, dat is waar. Nu weet

ik het ook, maar toen nog niet, ziet U.) Ik dacht zo,

laat ik eens een eindje buiten het hek gaan, je kunt

nooit weten . . . . Daar hoorde ik wat! Namelijk stappen.

Ik keek en keek, en o wat schrok ik. Daar kwam

heel langzaam een grote man aan. Stap, stap, slof, slof,

zo ging het. Ik schrok mij de beris, ik voelde mij ver-

bleken, ik rilde. Al nader kwam de man. Vast een dief,

dacht ik. Ik bleef doodstil staan, schier vastgenageld

aan de grond. Oei, oei, wat zag ik daar? De inbreker

had een lang dolkmes in zijn hand. Vresehjk. Hu, h u . . .

En toen . . . en toen . . . toen kwam de maan mij te hulp.

Hij was zo vriendelijk zich door de wolken te breken.

En toen, wat hoorde mijn oor? „Is dat jouw tolzwepie,

Gerrit?" vroeg mijn buurman, want hij was het. „Ja

mijnheer, dank u wel mijnheer, dag mijnheer", zei ik en

holde naar huis.

Als ik nu 's avonds naar bed ga en wanneer ik weer

bang ben voor een inbreker met dolkmes, dan zeg ik

altijd hard: „Dag buurman", en dan loop ik vlug door.

Dan denk ik aan de maan en: dat ik niet bang ben.

182

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen