Studentenalmanak 1939 - pagina 127

zich ook in het Corpsleven gevoelen en daar is veel te

vergeven.

De schoonheid van de tijd moet worden gezien in

beginselen, neigingen, levenshoudingen; en ondanks

alles worden die, ook in ons studentenleven gewekt en

gewerkt.

De weegschaal mag voor die beide niet worden opge-

houden, om dan te geraken tot een pessimistische

levenskijk. Want tot een optimistische levenskijk kan

het langs die weg voor een christen niet komen in een

wereld, waarin de kerk wordt verdrukt, de mensen

elkaar vereten, het recht wordt vertrapt en de waarheid

door de leugen overschreeuwd.

Liever dan verstrikt te blijven in de vraag, of wij het

leven pessimistisch of optimistisch beschouwen mogen

in zulk een wereld, moeten wij de belijdenis doen

horen, dat het gelóóf de wereld overwint.

Liever dan de voor- en nadelen van het Corpsleven

tegen elkander af te wegen en zo tot een conclusie

voor de toekomst te geraken, eindig ik met het „Nil

Desperandum Deo Duce".

En alleen met de hand op die zinspreuk van ons Corps

weet ik, dat de wens werkelijkheid worden zal: Vivat,

crescat, floreat Corpus Nostrum!

121

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen