Studentenalmanak 1942 - pagina 156

DIE VERSTAAN

Ze liepen hunkrend langs de wegen

en zochten naar het ver verschiet,

dat saam zou stemmen met het lied,

dat in hen was: stom en verzwegen.

De wolken hulden huivrend dicht

de huizen in hun regennevels.

De straffe winden tegen gevels

vergierden angstig langs hun licht.

En door de lichtspleetjes der ramen

keek een verwonderd, vaal gezicht:

Vanwaar? en hoe zijn toch hun namen?

Want die de laatste grenzen haatten

verstonden niet het vreemd Grericht,

dat hèn bijeenbracht op de straten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen