Studentenalmanak 1946 - pagina 212

Zoo kwam men na den val van Napoleon tot een nieuwe

poging om de orde te handhaven door de schepping van het

zoogenaamde Europeesch concert, in iwelke uitdrukking het

woord concert natuurlijk niets met de muziek te maken heeft,

maar enkel „overeenstemming" beteekent; in de diplomatieke

stukken werd het wel afgewisseld met het woord „accoord".

De vier toenmalige groote Mogendheden Oostenrijk, Groot-

Brittannië, Pruisen en Rusland kwamen bij het verdrag van

Chaumont van Maart 1814 overeen hun krachten saam te

voegen tegen Frankrijk's verstoring der orde „et de les em-

ployer dans un parfait concert afin de se procurer a elles-mêmes

et ä l'Europe une paix générale"; zij verklaarden daarbij niet

alleen voor zich zelf te spreken, maar ,,au nom de l'Europe ne

formant qu' un seul tout". Zoo wierpen de vier Groote Mo-

gendheden, waarbij in 1818 zich nog Frankrijk voegde, op tot

een soort van Europeesch gemeenschapsorgaan, dat op onre-

gelmatige tijden, als de gang van zakejn weer eens voor de

zooveelste maal was vastgeloopen, door de middelen van hun

machtspositie die weer op gang brachten. Het Weener con-

gres was op hetzelfde beginsel gefundeerd en in den loop der

19e eeuw werd herhaaldelijk door het concert ipgegrepen. Maar

ook deze machtsregeling vermocht geen duurzame verbetering

te brengen; de algmeene spanning nam door den onderlingen

machtsstrijd steeds toe, tot eindelijk in 1914 de eerste wereld-

oorlog aan alle illusies een eind maakte en de harde werke-

lijkheid onverbiddelijk aan den dag trad.

Toen na beëindiging van den oorlog een nieuwe internatio-

nale regeling moest worden getroffen was er maar één moge-

lijkheid meer open. Achtereenvolgens waren sedert de middel-

eeuwen de wereldmonarchie, de hegemonie, het machtseven-

wicht en de geconcerteerde actie der groote mogendheden ge-

probeerd en mislukt. Stelselmatige ordening der Staten door

het scheppen van gemeenschapsorganen op federatieven grond-

slag werd thans door het verloop der feitelijke practijk en

daardoor alleejn aan de orde gesteld als de eenige uitweg.

Het waren dan ook niet de theoretici der vredesbeweging, maar

de staatslieden der practijk — Asquith, Lloyd George, Briand,

194

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen