Studentenalmanak 1949 - pagina 224

Strand van Tamarna

De opkomende maan vond twee doden

O p het stille strand.

Verglaasd keken hun ogen in verre verten

Naar het onbekende land

W a a r wellicht een hand

Hen wenken zou: „Gij allen die vermoeid zijt,

komt tot mij". W a s dit een strijd

Voor hen dan ook geweest?

Misschien ook dat hun geest

In kosmische regionen verder zweefde

Op zoek naar een rustpunt dat leefde

En zich telkens voortbewoog

Onttrokken aan 't alziend oog

V a n cherubs en serafijnen

Doorsnijdend 't hemelruim in lijnen

Gebonden aan kromme oneindigheid.

Kon het zijn dat hun strijd

Toch geen einde kende

Dat hun geest nog rende

En schreeuwend, snikkend naar een toevlucht zocht

Maar wist dat dit niet kon en mocht?

W i e zal weten

Of hun ziel werd gereten

Door een vraag die brandend als vuur

Zich zou spitsen tot dit uur:

204 .

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen