Studentenalmanak 1949 - pagina 221

De zwarte vlerken van de nacht

wiekten onhoorbaar over de aarde

en wat de dag aan logica nog spaarde

hebben zij duister omgebracht.

Nu wast het leven als een vloed,

onhoudbaar — onbedwongen door de dijken

die slapende en allang aangevreten blijken

— O, water dat de akkers onderlopen doet—.

Nu rijst het peilglas van het bloed

Nu word ik als een tol de draaikolk ingezogen;

tonelen, beelden flitsen langs mijn ogen:

Ik ben een drenkeling die drinken moet.

Maar bij het grauwe gloren van de dag

is het tomeloze in zichzelf teruggeweken;

op het beëbde strand hebben de meeuwen rondgekeken

naar 't dode aas: de resten van 't gelag.

H. M. K.

!

201

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen