Studentenalmanak 1950 - pagina 232

bekend, zij schreven rustig en spaarzaam achter elkaar door,

en dat verhinderde hen niet het rhythme van het vers te

vatten. Maar voor de moderne lezer zal het 20 wellicht

makkelijker zijn de beweging van het gedicht te voelen. Het

neemt onwillekeurig enigszins tegen een ode in, te moeten

vernemen dat zij in Asclepiadei maiores is gewrocht; vooral

als een Asclepiadeus maior blijkt een vrij gecompliceerde,

zeer rigoureuze maat te zijn. Wanneer men aan het scan-

deren is, heeft men waarschijnlijk het gevoel, dat het uit-

gesloten is in zulke boeien iets in leven te houden. Evenwel

is het niet de Kunst, er als een spontanist op los te schrijven:

het is de Kunst, bestaande of zelfgemaakte vormen zo te

gebruiken, dat ze juist in hun welbepaaldheid dragers wor-

den van de inhoud, die men heeft te uiten. Dit soort vak-

manschap is tegenwoordig tamelijk zeldzaam. Een dichter

moet maar zo min mogelijk denken aan de regels van zijn

kunst, zo min mogelijk zijn verstand gebruiken, zo min moge-

lijk weten wat hij doet. Maar het meesterschap van Horatius

blijkt hierin, dat hij van een onwrikbaar schema het aan-

gewezen instrument kan maken ook van een zeer karakteris-

tieke beweging van zijn hart.

Die beweging heb ik dus op deze manier willen laten voelen.

Maar ook de tekst heb ik niet met rust gelaten. Het spreekt

vanzelf, dat ik het volkomen tam geworden „pluk de dag"

(of, weeër nog: „melk de dag") iets van zijn oorspronkelijke

kracht heb willen teruggeven. Ook heb ik de verleiding niet

kunnen weerstaan, de ons volslagen vreemde vrouwennaam

Leuconoe te vervangen door zijn Latijnse aequivalent, die

door G. B. Shaw tot op de huidige dag in leven is gehouden.

Maar zelfs de geographische eigennamen en luppiter en alle

goden heb ik verduisterd. W a t de ouden bij deze woorden

ook dachten, in elk geval waren het vertrouwde gedachten,

en daarom heb ik in hun plaats uitdrukkingen gezet, die m.i.

zakelijk op hetzelfde neerkomen. Philologisch is dat natuur-

lijk niet verantwoord, maar psychologisch wel. W a n t de

bedoeling van al die vrijheden was, het gedicht lezers van

heden even nabij te brengen als het Horatius en Leuconoe

was. Is dat gelukt, dan heb ik ook de ongewenste gevolgen

van de onmisbare — en o.a. door de existentialisten ten

224

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen