Studentenalmanak 1951 - pagina 252

Klanken op een begrepen misverstand

Proloog

Een fontein geeft water, De kerkgang geeft preken,

en een weiland gras. de dom'nee zijn tekst.

De kat baart de kater, Voor wijzen en leken,

en de foeten Leonidas. zijn geen dingen 't gekst.

De boom geeft zijn blad, De dag h eeft zijn uren.

en 't blad weer h et groen. De maanden h et werk.

De druppel de spat, De baby zijn luren,

de verliefde een zoen. de weduw' een zerk.

Het h uis is een woning, Elk ding h eeft zijn waarde

en een feest geeft plezier. Elk. woord h eeft zijn klank

De raat geeft zijn h oning, Elk dorp zijn eerwaarde

en Anton h et bier. Elke kellner zijn dank.

Epiloog

In een laatste turbulentie van kolder en ernst,

van zoeth eid en liefde, - als een fata morgana,

de innigste confidentie, mijn gezich tskring begrensd

waarmee men mij griefde, verweef ik alliteraties,

schreef ik dit mach tig poëem; van puber tot man,

dat sch eef h angt aan d'einder tot nuttige obligaties,

als een gouden diadeem. van vrolijk élan.

Vrouwen, ja die zijn der.

Wel h onderd per dag De tijd is voorbij,

doorkruisen mijn laan, dat men in neet'lige uren,

maar de enige die ik zag, langs de plooien van zijn pij,

is in de kou blijven staan, het leven kan borduren

In dit melodrama in stille dromerij.

P. H. B.

236

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen